Tuesday, August 11, 2009

اپیدمی

نفر دوم:
اوف به روزهایی که نان خامه ای هم دیگر طعم واقعیش را ندارد. (حکمتهای باربارینویی- فصل ششم)

بانو ژیولا در ذیل این عبارت نوشته است که استاد با همه ی صبر و بردباریش، شاکی بود از اپیدمی دروغ در جامعه ی باربارینو.چنان دلخور بود و عصبانی که کارد میزدی خونش در نمی آمد. با آن که در مذهب رسمی "جمهوری چند منظوره ی باربارینو و توابع" ، دروغ گفتن و تهمت زدن به عنوان منشا همه جور فساد و تباهی، گناهی غیرقابل بخشش بود، ولی مدتی بود که عملا تبصره ای به آن اضافه شده بود با این مضمون که "میتوان دروغ گفت اگر که من بگویم. دروغی که من میگویم از راستی که تو میگویی راست تر است چون من ِ دروغگو از توی راستگو راستگوترم" این تبصره در نظر اول کمی پیچیده به نظر میرسد اما بسیار راهشگا شده بود و بخش عمده ای از مسائل با استفاده از همین جمله به راحتی حل میشد و بنابراین عملا به عنوان یک اصل پذیرفته شده بود. البته "من" ِ موجود در این عبارت مدتی محل اختلاف علمای رسمی منطقه و اعضای "کمیته ی تشخیص مصداقها" بود ولی سرانجام اینطور تشخیص داده شد که میتواند شامل هرکدام از مسئولین در "جمهوری چند منظوره ی باربارینو و توابع" باشد. اما به زودی با الگوبرداری سریع و از خداخواسته ی ملت، این "من" ها در سطوح مختلف جامعه ی باربارینو تکثیر شدند.

Labels:


|



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?