Thursday, November 06, 2008
کافه پیانو
نفر دوم: کافه پیانو را خواندم. کتابی که چند وقتی جزو پرفروشها بوده است و در مدت کوتاهی به چاپ چهارم رسیده است. جای خوشحالی دارد که یک کتاب در این مملکت فروش زیادی داشته باشد و جمعی را به مطالعه جذب کند. از حق نگذریم جاذبه هم داشت ولی برای من و از نظر من از آن کتابهایی بود که با اشتیاق میخوانی اما آخرش میگویی خوب که چی؟ یک نکته جدید در این کتاب که حداقل من تا به حال ندیده بودم، این بود که یک رمان ایرانی (و نه ترجمه) علاوه بر نویسنده یک ویراستار هم داشته باشد. یکی از دلمشغولیهای من در زمان خواندن این کتاب این بود که این سبک نوشته و جمله بندیها و پاراگراف بندی (که این هم مدل جدیدی بود) کار نویسنده است یا ویراستار؟ و اصلا حیطه عمل ویراستار در یک چنین کاری تا کجاست؟ تا به حال فکر میکردم که از مجموعه ی یک کتاب که حتی شامل نقطه گذاری و پاراگراف بندی هم میشود، میتوان درباره نویسنده اظهار نظر کرد و اصلا اینها جزو تواناییهای یک نویسنده است ولی با این کار جدید گویا در این نظر باید تجدید کرد و در این صورت کار نویسنده چیست؟ فقط مطرح کردن ایده کلی داستان؟
Labels: کتابهایی که میخوانم
