Sunday, December 07, 2008
طبلهای توخالی
آورده اند که روباهی در بیشه ای رفت آنجا طبلی دید پهلوی درختی افگنده و هرگاه که باد بجستی شاخ درخت بر طبل رسیدی، آوازی سهمناک بگوش ِ روباه آمدی. چون روباه ضخامت ِ جثه بدید و مهابت ِ آواز بشنید طمع دربست که گوشت و پوست فراخور آواز باشد، می کوشید تا آن را بدرد الحق چربُوی بیشتر نیافت. مرکب ِ زیان در جولان کشید و گفت: بدانستم که هرجا جثه ضخمتر و آواز ِ آن هایل تر منفعت ِ آن کمتر. (کلیله و دمنه- باب شیر و گاو- حکایت دوم) /آ
نفر دوم: انگار این حکایت همیشه بوده است: طبلهایی توخالی که جا را تنگ کرده اند و فقط آلودگی صوتی تولید میکنند. و البته یادآوری است برای همه مان حتما. /آ
نفر دوم: انگار این حکایت همیشه بوده است: طبلهایی توخالی که جا را تنگ کرده اند و فقط آلودگی صوتی تولید میکنند. و البته یادآوری است برای همه مان حتما. /آ
# posted by ما سه نفر هستیم : 1:48 PM
