Wednesday, May 07, 2008
راه رفتن
نفراول: راه رفتن همیشه برای رسیدن به جایی ،مکانی، نقطه ای، هدفی یا خواسته ای نیست ! تعجب نکنید چند وقتی است که دارم به این موضوع فکر می کنم که چرا من همیشه با عجله راه رفته ام و گاهی به هدفم رسیده ام و گاهی هم نرسیده ام اما هیچوقت خود راه رفتن برایم مهم و هدف نبوده است .؟
این فکر از زمانی برایم شکل گرفته که یک وسیله ورزشی خریده ایم که روی آن می ایستیم و با شروع به حرکت با دو سرعت متفاوت فقط و فقط راه می رویم بدون اینکه به جایی برسیم یعنی ممکن است یکساعت راه رفته باشیم ولی هنوز در همان نقطه اولیم . موضوع جالبی است و بسیار هیجان انگیز ، چطور ممکن است اینهمه سال این همه در هرروز راه رفته باشم اما اینقدر به راه رفتن فکر نکرده باشم و همیشه رسیدن برایم مهم بوده باشد . /آ
حالا این روزها دراین یکساعت فقط به راه رفتن فکر می کنم به اتفاقاتی که برایم می افتد به طپش قلبی که سریعتر می شود به خونی که با سرعت بیشتری در بدنم به گردش درمی آید به خون تازه ، روشن و اکسیژن داری که در هرلحظه به تک تک سلولهای بدنم از عمقی ترین سلول مغزم گرفته تا سطحی ترین سلول پوستم وارد می شود و خون کثیفی که به قلبم باز می گردد ، به توده های چربی ای که آرام آرام کوچک می شوند و می سوزند و از بین می روند و عضله هایی که قوی تر ، محکم تر و سفت تر می شوند به مواد زائدی که به شکل قطره های ریز عرق روی گونه هایم سرازیر می شود به نفس هایی که آرام و منظم ولی پرشتاب می روند و می آیند و اینکه در یکساعت چقدر نفس می کشیم ! /آ
به انحنای پشتم فکر می کنم به اینکه چقدر وقتی شانه هایم را عقب می دهم دستانم را پشتم قلاب می کنم سینه ام را جلو می دهم و قدمهایم را هماهنگ می کنم شرایط بهتر و موزون تری پیدا میکنم. به فشاری که باید به طور مساوی روی دو پایم وارد شود فکر می کنم و اینکه چرا بیشتر وقتها بدون فکر فشارها را روی پای راست داده ام و بیخود نیست که پای راست بیچاره بیشتر وقت ها زودتر خسته می شود و درد می گیرد و کلافه ام می کند . /آ
به گردنم فکر می کنم که اغلب متمایل به پایین است در حالیکه وقتی بالا می گیرمش و به جلو نگاه می کنم چقدر نگاهم وسعت می گیرد و در نهایت به فکرهایم فکر می کنم به اینکه همیشه آینده و رسیدن برایم مهم بوده و هیچوقت در لحظه زندگی نکرده ام . /آ
راستی چرا هیچوقت راه رفتنم را جدی نگرفته بودم ؟
این فکر از زمانی برایم شکل گرفته که یک وسیله ورزشی خریده ایم که روی آن می ایستیم و با شروع به حرکت با دو سرعت متفاوت فقط و فقط راه می رویم بدون اینکه به جایی برسیم یعنی ممکن است یکساعت راه رفته باشیم ولی هنوز در همان نقطه اولیم . موضوع جالبی است و بسیار هیجان انگیز ، چطور ممکن است اینهمه سال این همه در هرروز راه رفته باشم اما اینقدر به راه رفتن فکر نکرده باشم و همیشه رسیدن برایم مهم بوده باشد . /آ
حالا این روزها دراین یکساعت فقط به راه رفتن فکر می کنم به اتفاقاتی که برایم می افتد به طپش قلبی که سریعتر می شود به خونی که با سرعت بیشتری در بدنم به گردش درمی آید به خون تازه ، روشن و اکسیژن داری که در هرلحظه به تک تک سلولهای بدنم از عمقی ترین سلول مغزم گرفته تا سطحی ترین سلول پوستم وارد می شود و خون کثیفی که به قلبم باز می گردد ، به توده های چربی ای که آرام آرام کوچک می شوند و می سوزند و از بین می روند و عضله هایی که قوی تر ، محکم تر و سفت تر می شوند به مواد زائدی که به شکل قطره های ریز عرق روی گونه هایم سرازیر می شود به نفس هایی که آرام و منظم ولی پرشتاب می روند و می آیند و اینکه در یکساعت چقدر نفس می کشیم ! /آ
به انحنای پشتم فکر می کنم به اینکه چقدر وقتی شانه هایم را عقب می دهم دستانم را پشتم قلاب می کنم سینه ام را جلو می دهم و قدمهایم را هماهنگ می کنم شرایط بهتر و موزون تری پیدا میکنم. به فشاری که باید به طور مساوی روی دو پایم وارد شود فکر می کنم و اینکه چرا بیشتر وقتها بدون فکر فشارها را روی پای راست داده ام و بیخود نیست که پای راست بیچاره بیشتر وقت ها زودتر خسته می شود و درد می گیرد و کلافه ام می کند . /آ
به گردنم فکر می کنم که اغلب متمایل به پایین است در حالیکه وقتی بالا می گیرمش و به جلو نگاه می کنم چقدر نگاهم وسعت می گیرد و در نهایت به فکرهایم فکر می کنم به اینکه همیشه آینده و رسیدن برایم مهم بوده و هیچوقت در لحظه زندگی نکرده ام . /آ
راستی چرا هیچوقت راه رفتنم را جدی نگرفته بودم ؟
# posted by ما سه نفر هستیم : 5:17 AM
