Tuesday, July 31, 2007
قهرمانی عراق و مابقی قضایا
نفر دوم: جالب است که در جام ملتهای آسیا تیم عراق بدون هیچ ادعایی و با آن همه مشکلاتی که کشورش با آن مواجه است می آید و اول میشود. کاری که در زمان صدام با زور سرنیزه و تهدید و تطمیع انجام نشد و احتمالا هزارسال دیگر هم انجام نمیشد. این اتفاق شاید اثبات صدباره این قضیه باشد که در مسائلی که یک طرفش به ما آدمها ربط دارد، همیشه زور، پول، اسم و رسم و حتی برنامه ریزی و داشتن یک سیستم منظم و دقیق طراحی شده، جواب نمیدهد. به نظر من مسائل انسانی (انسانی که بخش عمده ای از وجودش روح است و روان) آنقدر پیچیده و غیرقابل پیش بینی هستند که در قالب معادلات و فرمولهای قطعی و مشخص نمی گنجند. اگر دقت کنید در همین جام کشورهایی بودند با برنامه ریزیهای کلان مثل ژاپن و کره جنوبی و استرالیا اما نتیجه نمیگیرند (همین کره بیش از چهل سال است که در این جام اول نشده). کشورهای متمول مثل عربستان و بقیه کشورهای عربی هم پولشان مشکل گشا نیست و تیمی مثل ایران هم با کلی بازیکن اسم و رسم دار که نصف بیشتر بازیکنان تیم در لیگهای آلمان و اسپانیا و انگلیس و ایتالیا برای خودشان آدمهای مطرحی هستند، تکلیفش معلوم است و مثل اکثر اوقات راه به جایی نمیبرد. من را میبخشید بخاطر اینکه این جور وقتها خیلی وطن پرست نیستم (و البته حالم بد میشود وقتی پای توجیهات مثلا وطن پرستانه به میان می آید) و از قهرمانان کشورم تشکر نمیکنم، ولی در هرصورت مبارک عراقیها باشد این موفقیت. و یک جمله دیگر اینکه مشکل ما علی دایی و برانکو نبودند که آنطور (چه طور؟ اصلا یادمان می آید یا اینکه طبق معمول فراموشکاریم؟) سعی کردیم لجن مالشان کنیم. /آ
# posted by ما سه نفر هستیم : 4:26 PM
