Friday, December 29, 2006
پا و گلیم
نفر اول: در محل کار ما روی موضوع برخوردهای هوب با ارباب رجوع خیلی مانور داده میشود و حتما این موضوع یعنی برخورد خوب، خوشرویی، چهرهی گشاده، زبان خوش، استفاده از لغات محترمانه و مودبانه و جواب بلند دادن به سلام ارباب رجوع مرتب به صورتهای مختلف تذکر داده و یادآوری میشود که البته خیلی هم مهم است. اصلا در آرامش داشتن خود پرسنل هم موثر است وقتی از ساعت اول کار بنارا بر خوش رفتاری میگذاری انگار سعه صدر پیدا میکنی و قدرت انعطاف پذیریت زیاد میشود و خلاصه به نوعی میتوانی عنان اعصاب و رفتارت را در دست بگیری که بسیار نکته مثبتی است ولی چندوقتی است که این موضوع کمی باعث دردسر پرسنل ِ خانم شده است. واقعا باعث تاسف است که آنقدر ظرفیت بعضی از افراد پایین است که به محض اینکه با یک روی گشاده و کسی که حاضر است کمی وقت بگذارد و به درد دلهایشان گوش دهد، مواجه میشوند باورشان میشود و به منظور برمیدارند، خلاصه به خودشان اجازه میدهند که پایشان را از گلیمشان درازتر کنند. این موضوع خیلی ناراحت کننده است چون کادر ما از دخترهای جوان و البته واقعا متین و جوب تشکیل شده که دیدن این گونه برخوردها و برداشتها برایشان خیلی گران و دور از انتظار است. چند روز پیش یک آقای دکتر شصت هفتاد ساله برای همکار بیست و دو سه سالهی ما نقشه کشیده بود و گفته بود بیا سرم برایم وصل کن و برایت آژانس میفرستم و خلاصه دختر بیچاره عصبی و هراسان آمده بود که ببین به من چه میگوید. و متاسفانه این موضوع بطور مکرر در مورد افراد مختلف تکرار میشود و آدم را حیرت زده میکند که چرا اینقدر ظرفیتهایمان محدود است و حتی لیاقت خوبی کردن و برخورد خوب را هم نداریم. به نظر شما چرا اینطور است؟
# posted by ما سه نفر هستیم : 4:26 AM
